Voordat ik begon dacht ik dat een blog opzetten zo gebeurd was. Even een website in elkaar knutselen, wat stukjes schrijven en voilà ... Naïef inderdaad of gewoon gezond optimistisch. In ieder geval, zo ging het dus niet. Na veel WordPress ruzies gingen we scheiden. Ik stapte over op Wix. Dat bleek gelukkig veel makkelijker. 
En nu is er dan eindelijk deze blog. En er is een lezer, minstens één:  jij! 

WAAR SCHRIJF JE OVER DAN?

​

​Als ik aan mensen vertel dat ik een blog heb is de eerste vraag: 'Waar gaat je blog over?' En dat vind ik dus een heel lastige vraag. Zoveel! Van staren naar de sterren en leren wat ik daar zie tot gewoon alledaagse dingen zoals wat nou de beste hacks zijn om te zorgen dat je huis niet spreekwoordelijk ontploft. En van filosofische gesprekken met kinderen en waarom doen mensen zoals ze doen tot lachen om de meest flauwe humor. En soms ... moet ik gewoon even mijn irritaties kwijt. Verwacht ook posts over: boeken, films, documentaires, sport, nieuws, psychologie, reisbestemmingen, leuke uitjes, huismushobby's, struggles, inspirerende mensen en veel meer. 

Blijft een beetje vaag he!? Daarom beantwoord ik nu de vraag die ik bijna nooit krijg maar veel makkelijker vind: waaróm blog je? Omdat schrijven eindelijk duidelijkheid geeft in de wirwar aan gedachten. Vraag me in een real life gesprek hoe ik over iets denk en ik zeg van alles, behalve wat ik echt denk. Want dat is me gewoon niet zo gauw helder.
Toch heb ik over veel dingen wel ideeën. Soms is dat vooral een onderbuikgevoel. Maar ik probeer zoveel mogelijk me wel te verdiepen in dingen voordat ik mijn mening geef. En af en toe is het uit eigen ervaring. Ik vind het leuk om via deze blog met mensen mijn echte visies te delen en niet de halfbakken versies die ik er in een spontaan gesprek nog wel eens uitgooi. 

​
WERK VOOR IEDEREEN

​

Eén onderwerp was de reden dat ik deze blog überhaupt gestart ben: werken met een afstand tot de arbeidsmarkt. Veertig uur werken in een complexe functie lukt me niet. Dat heeft verschillende oorzaken: allereerst heb ik er te weinig energie voor (door lyme en daarbovenop  – nu in ieder geval – ijzertekort). Maar wat ook meespeelt: ik ben theoretisch duidelijk sterker dan qua handelen en snel een situatie overzien. Zo'n kloof tussen theoretische en praktische vaardigheden is lang niet altijd een probleem. Mensen die heel praktisch zijn kunnen makkelijk aan de slag, banen genoeg! Maar met de kloof de andere kant op blijkt het moeilijker. Ook binnen een theoretische baan moet je nog praktisch zijn: je plan van aanpak bepalen, je bronnen weten te vinden. Kan ik allemaal best, maar niet zo snel als dat geëist wordt. Van nature is mijn verwerkings- en handelingssnelheid al niet superhoog en door de cognitieve klachten van lyme/ijzertekort is de informatieverwerking nog iets langzamer.

Lastig werk vinden dus met mijn profiel. Ik ben ervan overtuigd dat ik allerlei kwaliteiten heb. Maar omdat de vacatures iets anders vragen en het werktempo hoog moet liggen is het moeilijk om werk te vinden. Ik zeg altijd: eigenlijk heb ik geen afstand tot de arbeidsmarkt, ik heb een afstand tot de vacatures. Maar ik heb genoeg in huis om mee te draaien op de arbeidsmarkt! En ik kan niet wachten om dat te laten zien! 

Natuurlijk ... ergens snap ik het. Als ik zeg: 'Ik kan twaalf uur werken en in die tijd doe ik wat anderen in acht uur doen.' is er geen werkgever die zegt: 'Ha, precies wat ik zoek.' Maar is het eerlijk om iemand dan dus niet aan te nemen? Werkgevers en de overheid lijken niet goed aan te voelen dat een baan veel meer is dan manier om je bankrekening te vullen. Door mensen met arbeidscapaciteit niet aan te nemen onthoud je diegene niet alleen meer financiële ruimte maar ook een daginvulling, een doel, collega's om zich heen, ontwikkelingsmogelijkheden (scholingen zijn vaak erg duur en worden deels betaald door de werkgever), gezonde druk van buitenaf waardoor het je aandacht opeist. Dit ontwikkelt focus en alertheid. Werkt goed tegen piekeren.  

Ook hebben veel werkgevers koudwatervrees denk ik. Misschien kan ik met deze blog een heel klein beetje vrees wegnemen. Want op mijn blog zul je zien: mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt zijn vaak gedreven en hé, we zijn net normale mensen.
Verder hoop ik nog het volgende te bereiken: 
- Een beeld geven van het dagelijks leven van iemand zonder werk (of ongeveer twee halve dagen per week). Nee, ik lig niet hele dagen op de bank.  
- Als jij mijn situatie herkent, graag wilt werken maar (nog) geen baan hebt ... ik hoop je met deze blog te inspireren om te blijven geloven in jezelf. Want ik ben er van overtuigd: ook zonder baan kun jezelf elke dag weer ontwikkelen! En je waarde als mens hangt niet af van hoeveel je werkt. 

​