Doe een beetje aardig!

Zo is het!

"Uitkijken GODVERDOMME" * roept een jongen op de fiets als ik rem voor een andere fietser. Om zijn woorden kracht bij te zetten (alsof dat nodig is) maakt hij nog wat armgebaren en zet de capuchon van zijn hoodie op. Uh, nou niet de boel omdraaien he? Het probleem is niet dat ik rem maar dat jij keihard aan komt racen. Ja, dan schrik je als ik rem en ga je (blijkbaar) vloeken. (Al ben ik de eerste om toe te geven dat het soms wel echt aan mij ligt, dat ik iets doe wat echt niet handig is.)Ik liet mijn reactie maar bij een diepe zucht, want daar hadden we weer iemand die nog een lesje woedebeheersing nodig heeft. Hij is zeker niet de enige.

Steeds meer agressie?

Herken jij het ook? Fietsers hebben regelmatig last van agressie. Wielrenners weten daar alles van. Thijs Zonneveld – journalist en oud-wielrenner – schreef in een column: "Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik een ritje reed waarin ik níet werd uitgemaakt voor aso, kankerlijer* of teringhond*”.

Ik vroeg me af: waarom is er zoveel agressie tussen/tegen fietsers? Wat research leerde: drukte en verschillende snelheden op het fietspad. Met mijn lage fietssnelheid (de snelheid waarmee ik op mijn stadsbarrel nog goed kan anticiperen) ben ik bloedirritant voor de mensen op e-bikes of fatbikes die zo snel mogelijk van A naar B willen.  

Maar dat is nog maar een klein deel van het agressieverhaal. Dat beperkt zich zeker niet alleen tot (fiets)verkeer. Laatst stapte ik mijn voordeur uit om naar mijn loopgroep te gaan. Er kwamen precies op dat  moment drie meiden langslopen die – duidelijk tegen mij – "kankermens!"* riepen. Daarna blokkeerden ze de voordeur door ons tuinbankje ervoor te schuiven. Was blijkbaar grappig. 

Voor veel dingen kan ik best begrip opbrengen. Maar niet voor schelden en zeker niet voor schelden zonder reden. De ergste categorie: schelden met kanker, gewoon om stoer te doen. Niet schelden met één van de meest slopende ziektes is zo'n basic omgangsvorm ... als zelfs dat niet lukt wil ik je niet eens begrijpen.

Overreageren

Ik overwoog even om een statement te maken in een 'taal' die deze scheldende dames begrijpen. Terugschelden of één stevige tik. Ik hield de eer aan mezelf.

Ondertussen was ik kwaad, woest, furieus, kokend van woede ... zoiets. Vroeger was dat anders, dan zou ik een uurtje geïrriteerd zijn en daarna denken: Joh ... lekker bezig! Die nuchtere zelf mis ik sinds mijn lymeziekte. Nu vergroot ik zoiets enorm uit. Want door minder energie is mijn mentale veerkracht niet meer zoals het was. Ik dacht: ik sla gewoon voor veertig jaar vermaak in en kom niet meer buiten als het niet nodig is. Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Niet de eerste keer

Afgesnauwd of uitgescholden worden gebeurt me vaker. Vrij regelmatig zelfs. Een kind dat zegt: “Kijk hoe lelijk jij rent.” Een vrouw op de fiets die bij een moment van onoplettendheid of twijfel meteen een “vuil kutwijf” uitgooit. Zelfs “dik” kwam al eens voorbij. Daar moest ik nog om lachen want ik had toen juist eerder wat ondergewicht. Maar alle andere keren was ik 'not amused'.

Dit onaardige gedrag krijg ik ook nét te vaak over me heen om het makkelijk van me af te laten glijden.

Iemand concludeerde al eens: "Wat doen mensen onaardig tegen jou." Dat klopt inderdaad! Ik lijk het me een beetje over me af te roepen. Waarom weet ik niet. Mijn zachte uiterlijk misschien?

Sommigen noemen het knuffelbaar, anderen ervaren het blijkbaar als ‘voor haar hoef ik geen respect te hebben’.

Kan ook zijn dat ik irritatie oproep omdat ik niet altijd de meest handige persoon ben, soms iets niet/verkeerd versta of net wat trager begrijp ... dat vinden sommige mensen echt héél irritant. Maar dat is toch echt hún probleem. Want nieuws voor hun: samenleven doe je samen.

Statement

Mijn statement: gedraag je een beetje aardig en normaal. Sla een boksbal in elkaar, leef je uit op een kussen, schreeuw, schop tegen de kast, geef je stoel een ram, eet een zak snoep leeg of huil uit bij iemand die je vertrouwt. Maar ga niet random mensen lastigvallen met je slechte humeur.

Mocht je nou – héél toevallig – denken: hé ik ben een van die drie meiden? Of heb je wel eens iemand uitgescholden puur omdat je een rotbui had? Leg uit! Ik ben heel benieuwd.

Oh ja, toch nog een kleine nuance om af te sluiten, ook al heeft deze blog de stempel ‘ongefilterd’. Want natuurlijk ben ik ook empathisch. Ik realiseer me dat ik maar één kant zag van de scheldende en vloekende mensen die ik in deze blog beschrijf. De scheldende meiden bijvoorbeeld zijn misschien de meest lieve, zorgzame kleindochters voor hun oma's om maar wat te noemen.

Maar het zou fijn zijn als ze dan niet tegen mij ineens wél gemeen zijn.

* sorry voor deze taal, niet mijn woorden.

 Ben jij wel eens 'vanuit het niets' uitgescholden? Wat vond je daarvan?