Huismus of outgoing 'angsthaas'?
- 5 jul 2025
- 5 minuten om te lezen
Huismus of een outgoing type dat zichzelf afremt? That's the question. Of in ieder geval is het één van de 'questions' die ik mezelf stel. Het huismusdeel is duidelijk, echt opladen doe ik door alleen thuis te zijn, dan verveel ik me geen seconde. Er is altijd genoeg te kijken, te lezen, leren en luisteren. Ik voel me op mijn best in de herfst en winter, onder andere omdat die seizoenen meer oproepen om in jezelf gekeerd te zijn. Dus echt heel outgoing zijn valt alvast af. Maar misschien ben ik wél meer outgoing dan ik nu zelf denk. Ergens heb ik het gevoel dat er - ver weggestopt - ook een meer avontuurlijke kant borrelt, iemand die graag van alles buitenshuis en in (kleine) groepen onderneemt maar dat die kant na veertig jaar nog steeds niet 'losgebarsten' is.
Maakt het uit wat je bent?
Je bent toch gewoon wie je bent? Huismus, outgoing... geef er een naam aan maar het verandert niks. En bijna iedereen heeft wel behoefte aan zowel thuis zijn als op pad gaan. Klopt. Toch vind ik het een belangrijke vraag. Want: ik kan mezelf volgens mij goed voor de gek houden. "Echt hoor Lisa, feestjes, festivals, borrels en sowieso dingen in grotere groepen zijn niks voor jou, je blijft liever thuis." Prima als het waar is maar óf het waar is weet ik niet. Als ik andere mensen dingen zie doen – uitbundig, outgoing, 'gek' doen – vind ik dat er heel gezellig uitzien en wil ik dat ook. Even de rem eraf, spontaan en met een beetje geluk wordt het een dag of nacht om nooit meer te vergeten. Fijne afwisseling op mijn meer kabbelende introverte leefstijl. Heb ik zelf eens een extravert uitstapje op de planning staan dan ben ik ineens minder enthousiast. Is dat omdat het gewoon niet echt iets voor mij is? Of – andere optie – vind ik het een beetje ingewikkeld om me in zo'n setting een houding te geven? En zou ik als ik daar beter in word juist genieten van zo'n activiteit?
Stel dat ik inderdaad een outgoing kant heb, wat ik in deze blog even definieer als 'met een groep mensen op pad gaan, waarom komt die dan niet los? Misschien heeft het hiermee te maken:
Ah, te laat!
Het duurt even voordat ik informatie verwerkt hebt. Niet zo handig in groepen want vaak gaan die gesprekken supersnel. Als ik meega in dat hoge tempo zeg ik vaak iets wat ik niet wil zeggen. Dingen waarvan ik denk: 'huh, van al die dingen die je had kunnen zeggen ... waarom zeg je nou precies dát?' Neem ik meer tijd dan is het moment vaak alweer voorbij, zijn we al bij het volgende onderwerp.
Andere interesses en ervaringen
Wat ook helpt om makkelijk mee te doen in groepen is om een beetje op één golflengte te zitten met de rest van de groep. In veel gesprekken gaat het over tv-programma's die ik niet kijk, een gezinsleven dat ik niet heb, kopen van een huis waar ik geen ervaring mee heb, feesten waar mensen zijn geweest (telt een pyjamaparty op mijn bank ook?). Ik vind verschillen tussen mensen helemaal prima, leuk juist! Zou saai zijn als iedereen hetzelfde was! Maar het kan het lastiger maken om groepsgesprekken te volgen, laat staan er zelf aan mee te doen. In 1 op 1 gesprekken gaat dat iets makkelijker. Dan kun je wat uitgebreider doorvragen en iemands interesses juist steeds beter leren kennen. Maar ook dan vind ik het wel eens ingewikkeld als er weer eens weinig overeenkomst is tussen mijn gesprekspartner en mij. Dingen die je in elkaar herkent maakt het makkelijker om een goede band met elkaar op te bouwen.
Opladen
Ook al voel ik me redelijk goed, het zal als je mijn blogpagina volgt duidelijk zijn dat ik niet overloop van de energie. Als ik weinig energie heb is de keuze tussen 'thuis' of 'er op uit' snel gemaakt. Thuis dus, soms het liefst met de lamellen dicht, mijn telefoon op stil en de deur op slot. Ik ben er even niet.
Onaardig gedrag
Ik kan slecht tegen onaardig gedrag. Helaas is dat er juist veel. Niet altijd persoonlijk tegen mij hoor, soms ook wel. Maar alleen al het zien of horen van zulke conflicten tussen mensen ergert me. Een ober die een veeg uit de pan krijgt als het iets te lang duurt, iemand op leeftijd die in het OV niet kan zitten omdat niemand opstaat ... dat soort dingen. Dan ga ik er maar even vanuit dat niet, heel toevallig, iedereen in de bus of die coupe moeite heeft met staan. Ik probeer zoveel mogelijk juist de mooie dingen te zien maar afsluiten voor negativiteit is best lastig vind ik. Door thuis te blijven houd ik negatieve prikkels even letterlijk buiten de deur.
Kritische stem praat mee
Als ik buitenshuis iets leuks doe praat er op de achtergrond vaak een stem zachtjes mee die zegt: "Ja, dit is niet de bedoeling he. Wel nu de energie hebben om iets leuks te doen maar niet veertig uur werken." Het is vooral mijn eigen stem die dat zegt maar ik weet ook dat sommige andere mensen er zo tegenaan kijken (in het algemeen, niet perse tegen mij). Het is gelukkig geen heel dominante stem. Maar wel een kleine schaduw waardoor ik misschien niet helemaal opga in wat ik op dat moment doe. Komt bij dat mijn inkomen grotendeels gemeenschapsgeld is. Ik vind het ingewikkeld om een stukje daarvan te besteden aan leuke of fijne dingen.
Kritisch op mijn eigen stem
Naast de kritische stem die in mijn hoofd mee kletst ben ik op mijn beurt kritisch op de stem die uit mijn mond komt... bijna niemand is gek op zijn eigen stem die je op een opname terug hoort. Daar is een logische verklaring voor maar daarnaast klinkt mijn stem denk ik ook 'afwijkend'. Wat eigenlijk gek is want iedere stem is uniek dus hoe kan iets unieks afwijkend zijn. Maar ik heb er van verschillende mensen vragen en opmerkingen over gehad. Eén keer een opmerking erover kan nog toeval zijn, meerdere opmerkingen is een patroon. Misschien wel één van de redenen dat ik graag schrijf: ik kan me uitspreken zonder me te laten horen.
De - simpele - conclusie
Tijdens het schrijven van deze blog kwam ik er achter dat ik waarschijnlijk gewoon van contrast houd. Thuis zijn vind ik extra fijn na een dag met veel indrukken en na een tijd (vooral) thuis te zijn is het extra leuk om weer even mezelf wakker te schudden met nieuwe prikkels en ervaringen.
Ben jij - denk je - vooral een huismus of meer outgoing? En twijfel je weleens of je dat écht bent?
Opmerkingen