Toen kookte ik van woede

Kwaad worden staat ergens ver achterin mijn woordenboek. Maar laatst was er een situatie waarin ik wel echt boos was. Komt ie.

Mag ik...? Nee!

Ik heb rosacea, een rode huiduitslag in mijn gezicht. Vaak is dat rustig – alleen een wat rode ‘dronkenmansneus’ – maar soms vlamt het op. Dan doen mijn wangen ook ineens mee. Het is nu al twee keer gebeurd dat iemand me tijdens zo’n opvlamming vroeg of hij of zij mocht bidden voor mijn genezing. Afgelopen keer was dat terwijl ik op de trein wachtte. Een vrouw kwam naar me toe en vroeg of ze mocht bidden voor genezing van mijn huiduitslag. Nee, dat mag je dus niet! Goed bedoeld natuurlijk, dat weet ik ook. Dus ik probeerde aardig te reageren maar mijn inwendige temperatuur was met één zin naar het kookpunt gebracht. Waarom ze me zo boos maakte? Allereerst: ik zit op de trein te wachten, niet op een gesprek over mijn huid met een wildvreemde. Hallo? Persoonlijke ruimte? Maar de tweede reden zorgde misschien nog wel meer voor mijn woedegevoel … wat is er eigenlijk mis met een ‘niet-perfecte’ huid? Of beter gezegd: met een lichaam dat wat schoonheidsfoutjes maakt? Alsof mijn rode wangen niet gezien mogen worden. Ik kan mijn gezicht dicht plamuren zodat het er beter uitziet, maar waarom zou ik?

 

De grootste 'workaholic'...

Wat een lichaam écht mooi maakt – vind ik – is het vele werk dat het voor ons verzet, ieder moment van de dag. Je leven lang, het legt het werk nooit een dagje neer. Toen jij de vorige zin las vernietigde je lichaam ongeveer vijf miljoen rode bloedcellen. Dat is nog eens een arbeidsethos! Ja en soms gaat er iets mis. Mag het?! Wel zolang het kleine foutjes zijn, vind ik. Als rosacea het ergste is doet het lichaam het prima want dat is niks ernstigs. Mogelijk is het immuunsysteemding – één van de theorieën is dat het immuunsysteem overactief is bij mensen met rosacea. Maar verder is het vooral een schoonheidsding. Zelf heb ik er weinig last van. Het is meer de ander die een probleem maakt van mijn rosacea.

(even een noot voor als je zelf een huidaandoening hebt of iets anders dat aan de buitenkant zichtbaar is en waar je wel onzeker over bent... dat is ook helemaal niet gek. Natuurlijk zie je jezelf graag zonder zichtbare aandoening, misschien heb je al veel geprobeerd om het op te lossen en kom je er tot nu toe niet vanaf. Dat is heel frustrerend. Maar ik ben toch benieuwd: hoeveel van je onzekerheid of frustratie heeft te maken met de reactie van anderen? Reageren op 'wat er anders uitziet' zit er evolutionair nogal ingebakken. Vroeger kon dat je leven redden. Dus ik probeer me altijd te bedenken dat oordelen 'het oerbrein aan het werk' is. Uitgebreide (Engelstalige) onderbouwing: Deviancy Aversion and Social Norms - PMC). Beetje taaie kost maar scannend lezen maakt de strekking al goed duidelijk.)

Alles fixen?

Tegenwoordig kunnen we veel (kleine) lichamelijke foutjes of tekenen van verouderding wel oplossen. Zalf voor dit, pil voor dat, prikje in die rimpels … kan allemaal. Voordeel daarvan is dat mensen bepaalde uiterlijke kenmerken kunnen corrigeren, zodat ze meer zelfvertrouwen krijgen. En soms

Maar ik zie ook een nadeel … we worden wel erg ongemakkelijk van wat uiterlijke imperfectie bij anderen en bij onszelf.

Ik kan me ook niet voorstellen dat dit is wat een religie stimuleert. Volgens mij is het hele idee juist om mensen te accepteren zoals ze zijn in plaats van suggereren dat uiterlijke schoonheidsfoutjes opgelost moeten worden. Bidden voor genezing is een mooi idee maar – vind ik – pas als iemand er zelf om vraagt.

Zou de vraag “Mag ik voor je bidden?” jou ook boos maken? Of vind je zoiets wel kunnen, of misschien zelfs wel lief?