Liever (of) assertiever?

SOMS LATEN GAAN IN PLAATS VAN OP JE STREPEN STAAN?

Er is iets geks met assertiviteit vind ik: het is een eigenschap (of is het eigenlijk een vaardigheid?) waarvan het lijkt alsof iedereen 'm moet bezitten. Prima als mensen verschillen, zolang assertiviteit maar in het pakket zit. Dat lijkt het idee. Het staat al in de schoolrapporten van jonge kinderen. Natuurlijk is het goed als mensen voor zichzelf opkomen. Als je echt helemaal niet assertief bent doe je jezelf wel tekort denk ik. En misschien betekent het soms te weinig zelfwaardering of veel neiging tot pleasen . Dus aandacht voor assertiviteit is goed Maar ik mis de aandacht voor het tegenovergestelde: niet alles hoeft gezegd. Iedereen weet van zichzelf dat hij of zij niet perfect is, gun de ander dan ook z'n matige momenten, foutjes en oplettendheden. Voorbeeld uit de dagelijkse praktijk van iemand met een mistig brein, dus niet altijd scherp:

HÉ, LET EENS WAT BETER OP JIJ!

We waren een dagje op bezoek bij mijn zus, zwager en nichtjes op de camping. We gingen zwemmen dus ik ging naar de kleedhokjes. Liep daar in een rechte lijn naar toe, een heel duidelijk pad zag ik niet. Op de terugweg nam ik diezelfde rechte lijn. Maar ondertussen was er iets veranderd. Er was een tent opgezet ... (zo, dat ging snel!). Mijn brein liet weer even een sterk staaltje veranderingsblindheid zien. Daarbij kun je veranderingen compleet missen, omdat je brein nu eenmaal niet alles wat je ziet in zich opneemt. Iedereen heeft dat maar als je cognitief vermoeid bent, mis je makkelijker dingen. Ik verwacht niet dat er in een paar minuten tijd ineens een tent is verrezen en eigenlijk verwachte ik sowieso geen tent recht tegenover het toilet- en douchegebouw (niet de meest gezellige plek). Dus – inderdaad – mijn brein registreert die tent helemaal niet en de mensen ernaast ook niet! Ik schaam me echt voor dat soort momenten maar ze gebeuren en ik lijk er niet zoveel tegen te kunnen doen. De eigenaresse van de tent was er direct bij om te zeggen: "je loopt over ons terrein." Niet een beetje luchtig, door de toon voelde ik me spontaan een slecht mens. Natuurlijk, ze heeft alle recht om dat te zeggen. Het is ook irritant en het ziet er een beetje asociaal uit. Maar het riep bij mij wel de gedachte op: sorry dat ik niet perfect ben! Was het mijn tent geweest dan zou ik het de eerste keer hebben laten zitten onder het mom van 'onhandig maar prima, steek maar in een rechte lijn over.' Pas als iemand het vaker doet zou ik iemand vragen: "heb je door dat je over ons terrein loopt?" Waarom niet gelijk? Vooral om de ander geen ongemakkelijk gevoel te geven. Ik probeer eerst de intentie in te schatten. Iemand die gewoon even niet zo goed oplet wil ik niet meteen een sneer geven. En dat hoeft ook helemaal niet. Beetje verdraagzaamheid wordt niemand slechter van.

DIT IS OVER MIJN GRENS

Ben ik dan nooit assertief? Zeker wel! Toen ik een medewerkster van het UWV aan de telefoon had over geld dat ik niet ontvangen had (door mijn fout) bleef ze steeds weer zeggen: "Je moet de brieven lezen." Ik zei: "Ik heb ze gelezen maar verkeerd begrepen." Nadat deze zinnen zich maar bleven herhalen als een kapotte grammofoonplaat was ik er klaar mee en reageerde met: "mag ik even terugkoppelen dat ik dit een heel onvriendelijk gesprek vind? U blijft zeggen dat ik de brieven gewoon niet lees, maar ik begreep het niet goed. Dat is heel wat anders." Tja, het voelde een beetje verkeerd. Want ik ben afhankelijk van hen, ik had het zelf verkeerd gedaan én ze gingen bezig om het op te lossen. En ook UWV-medewerkers hebben niet altijd een goede dag. Maar dan nog: ik heb mijn grenzen. Onjuiste 'beschuldigingen' van gewoon onwil of gemakszucht? Die zijn óver mijn grens. Zeker nadat ik al heb aangegeven dat het niet zo zit. Dus samengevat: grenzen stellen juich ik alleen maar toe, maar ook bewust af en toe iets laten gaan. Want iedereen heeft wel eens een mindere dag of zijn/haar brein besluit iets compleet niet te registreren.